HAYAT KISA, KUŞLAR UÇUYOR

2 hafta daha yazmasam, 1 yıl dolacakmış! Blog okudum ve arada yorum yazdım ama sayfamın şifresini bile hatırlamaya çalışmaya üşenip kodla girdim sayfama. 

Zaman bazen çok ağır ve dozer gibi ezip geçiyor. Bazen de geçtiğini anlayamayacak kadar hızlı. Geçen yıl da yazmışım, yine 1 Mart gelince benzer duygulara büründüm. Yaşamın habercisi, yeğenimin gelişinin müjdecisi ve kaybetme  korkusunun zirve yaptığı, babamın hastalık teşhisinin netleştiği gün 1 Mart. Bir yandan da, baharın başlangıcı. 

Mart, zaten garip bir ay çekirdek ve geniş aile için. Küçük kardeşim, teyzemler, anneannem, dayım ve kuzenlerimin bir kısmının doğum ayı. Babam ve teyzemi kaybettiğimiz ay aynı zamanda. Bir bakıma hayatın özeti gibi bir ay. Bahar gelirken, Yaren leylek uçup gelmişken umudu da yeşerten bir zaman dilimi. Bir yandan da, oturup ne ara yeni yıla girdiğimizi, kışın hangi ara uçup gittiğini oturup düşündüren bir zaman. Yaşam ve ölüm arasında ince bir çizgi olduğunu hatırlatan;  siyah ile beyaz,  neşe ile keder, Ying Yang zamanım benim.