ARDINDAN...

Bugün İlber Ortaylı da gitti. Fiziki olarak yer üstünden gidildiğine, ruhun ölümsüzlüğüne inananlardanım.  Bir yerlerde öteki gidenlerle buluştuklarına, Berzah alemi denen yerde beklerken sohbet falan ettiklerine dair yazılanlar iyi geliyor. Yanımda hissetmek kadar.

Tarih delisi,  ilgi alanında ne kadar kitap (ama belli yazarlardan) varsa okuyan,  ansiklopedi okumayı kendisinden öğrendiğim babamla bir yerlerde buluşup fikir tartışması yaparlar umarım. Ardışık günlerde gittiler, belki yolları kesişir, kimbilir?!

NİMET YA DA LANET

Monk dizisinde sürekli tekrarlanan bir replik vardır, izleyenler bilir: " Bu bir nimet/ hediye ve bir lanet!" Hatırlamak, özellikle özel günleri günler öncesinden hatırlayıp kafayı yormak da benim için öyle! 

Bugün büyük teyzemin ölüm yıl dönümü ve annemin aklının ucundan geçmiyor bu tarih. Kalbinde hüznü, özlemi, vb. mutlaka ama bugünü zehir edecek bir hatırlama emaresi yok, ben de hatırlatmadım. İlişkileri gayet iyi kız kardeşlerdi. Kardeşlerim de hatırlamadı mesela aynı şekilde. 

Kuzenim yani teyzemin kızı için de aynı şey geçerli, unuttuğunu düşünemeyip hatırlatmış oldum. Bunu " En çok ben önemsiyorum gidenleri." demek için yazmıyorum, bazen gerçekten özeniyorum bu tavra. Her günü, özellikle de kaybettiklerimiz ile kodlanan günleri hatırlamadan, sadece yeni bir gün olarak yazmak haneye merak ettiğim bir eylem, ruha da iyi geliyordur muhtemelen. 

Ne dersiniz, hatırlamak nimet mi, lanet mi?

HAYAT KISA, KUŞLAR UÇUYOR

2 hafta daha yazmasam, 1 yıl dolacakmış! Blog okudum ve arada yorum yazdım ama sayfamın şifresini bile hatırlamaya çalışmaya üşenip kodla girdim sayfama. 

Zaman bazen çok ağır ve dozer gibi ezip geçiyor. Bazen de geçtiğini anlayamayacak kadar hızlı. Geçen yıl da yazmışım, yine 1 Mart gelince benzer duygulara büründüm. Yaşamın habercisi, yeğenimin gelişinin müjdecisi ve kaybetme  korkusunun zirve yaptığı, babamın hastalık teşhisinin netleştiği gün 1 Mart. Bir yandan da, baharın başlangıcı. 

Mart, zaten garip bir ay çekirdek ve geniş aile için. Küçük kardeşim, teyzemler, anneannem, dayım ve kuzenlerimin bir kısmının doğum ayı. Babam ve teyzemi kaybettiğimiz ay aynı zamanda. Bir bakıma hayatın özeti gibi bir ay. Bahar gelirken, Yaren leylek uçup gelmişken umudu da yeşerten bir zaman dilimi. Bir yandan da, oturup ne ara yeni yıla girdiğimizi, kışın hangi ara uçup gittiğini oturup düşündüren bir zaman. Yaşam ve ölüm arasında ince bir çizgi olduğunu hatırlatan;  siyah ile beyaz,  neşe ile keder, Ying Yang zamanım benim.