28 Şubat 2017 Salı

MESAFE

Geçen hafta nasıl geçti anlamadım. Gece kardeşimde kalıp sabah 7.30'da Bartın'a, oradan hoop Samsun'a gittim. Eve dönüşüm dün sabah olabildi. Tabii önce sabah 4.30 civarı Bartın, birkaç saat uyku ve yine Zonguldak. Kahvaltı, duş ve okul.

Derdin neydi de gittin derseniz, benim minik kuzen 6.5 yaşında ve cimnastik takımına seçildi. Anadolu Yıldızları adı verilen ülke seçmelerinde Bartın ekibindeydi. Hem ona destek olmak, hem de öğretmenliğimin ilk yılında tanışıp, tayin sonrası hiç yüzyüze buluşamadığımız öğretmen arkadaşımla buluşmaktı amacım. Bir taşla iki kuş yani.

Yıllardır sadece telefonla görüşüp, tüm gelişmeleri saatlerce konuşmanın verdiği yakınlıkla o kadar zevkli bir buluşma oldu ki, sanki hiç ara verilmemiş görüşmeye, geçen hafta beraber sinemaya gitmişiz de yine randevulaşmış gibiydik. Oysa ben bıraktığımda ilk eşiyle evli ve tek çocuklu idi, şimdi ikinci evlilik ve iki çocuklu hayatta. O kiloluydu, ben tüy sıklet. Ben o zamana göre kilo aldım, o zayıfladı mesela.
Görsel de 10 yıl demiş ama bizim ara çok daha fazla.
Dile kolay 29.12
2003 ve 26.02.2017 arası koca bir boşluk. Yine de, aileden uzakta, sevmediğiniz bir yerde yaşamak, sanki asker arkadaşlığı gibi kalıcı dostluklar bırakıyor geride. Araya mesafe girse de, kalbe girmiyor o mesafeler. Bunu tekrar test etmek çok keyifliydi, not düşmek istedim.

19 Şubat 2017 Pazar

PARAVOLLEY VE CAM TERAS

Haberlerde Safranbolu Tokatlı Kanyonu üzerindeki cam teras üzerinde gerçekleşen paravolley maçlarına denk geldim. Etkinlik Türkiye Bedensel Engelliler Spor Federasyonu tarafından düzenlenmiş, dikkat çekmesi için de burası seçilmiş.
Paravolley, üzerinden "parayı buldu, voleyi vurdu" tarzı bayat esprilerin yapılamayacağı ciddi bir spor. Paralize yani felçli bireylerin, fiziksel engellilerin oturarak oynadıkları voleybol bildiğim kadarıyla. Farklı illerden gelen sporcuların bir arada olması, futbol ya da basketbol dışında  da profesyonel bir sporun haberlerde yer alması çok güzel de...

İşin desi şu ki, 2015 ve 2016 Eylül aylarında sadece bir yıl arayla gittiğim cam teras, ilkinde gerçekten cam gibi parlak görüntü veriyor, 80 metre yukarıdan mis gibi fotoğraf da çekiyordunuz. İkinci gidişte ise, cam çamkıran çıkmış, aşağısını çizilmiş gözlük camı arkasından ya da tozlu pencereden izler gibiydik. Demem o ki, tek örneği ABD'de var diye gurur duyulan teras, oralardaki kadar özeni görememiş anlaşılan. O yüzden, bizim usulde bakılan bu yapı, muhtemelen bizim usulde de yapılmıştır. Bu kadar etkinliğe çökmesin, yeni engeller yaratmasın diye umarak izledim tüm haberi.

13 Şubat 2017 Pazartesi

EHLİYETSİZ ANNE- BABALIK

Teneffüslerde öğretmenlerin konuştuğu konular kişisel ilgiler, eğitim sistemi eleştirileri, meslektaş çekiştirmeleri, nöbetten dert yanma gibi değişken olsa da asıl konu dönüp dolaşıp gelinen öğrenci problemleridir. Ne uzun cümle oldu, bir avazda yazamadım! Sözün özü, asıl derdimiz öğrenci ve dolayısıyla ailedir.

Bugün yine döndük dolaştık,problem davranışı konuşup sonra aileye geldik. Mesela ilkokul 1. sınıfa giden çocuğunu hala emziren anne bugün öğrendiğim bir durum ve şaka değil gerçek. Geçen yıl, 4.sınıftaki öğrencimin geceleri emzik emdiğini öğrenip bir şok yaşamıştım ama bu onu da geçti. Bu bilinçte (!) anne-babadan nasıl 'normal" gelişen ve davranan bir çocuk beklenir muamma! Maalesef ehliyeti yok ebeveyn olmanın!